أمير المؤمنين حربست با مصطفى بدين دلالت كه او را گفت « 1 » : لحمك لحمى ، و دمك دمى ، و حربك حربى ، و سلمك سلمى ، و ما را در احوال اصحاب جمل و صفّين و نهروان اين قدر كفايت است كه همه را هالك دانيم و مذهب شيعت بىتقيّه اينست ، و گر روا مىدارد كه أمير المؤمنين على بر منكران امامت خويشتن و جاحدان حقّ خود دل خوش كرده باشد و ايشان ناجى و رستگار شوند هم‌چنين روا بايد داشتن كه بو بكر و عمر بقيامت دل بر رافضيان قم و آبه و قاشان و در مصلحگاه و غير هم خوش بكنند و همه ناجى باشند و ببهشت شوند ، پس اگر ممكن نيست دست از حمايت قاسطين و ناكثين و مارقين بدارد تا بعداوت على همه بدوزخ شوند چنان كه قرآن خبر داده است و مصطفى عليه السّلام بيان كرده بىشبهتى ؛ و السّلام على النّبىّ سيّد المرسلين و آله المعصومين : آنگه گفته است : « و على گفت : إخواننا بغوا علينا - برادران مااند بر ما باغى شدند يعنى اهل جمل و صفّين » . اما جواب آنست كه اگر درست شود كه اين لفظ على گفته است هم دلالت نجات ايشان نكند كه بارى تعالى بسى كافران را برادران پيغمبران خوانده است آنجا كه گفت : وَ إِلى عادٍ أَخاهُمْ هُوداً « 2 » وَ إِلى ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً « 3 » وَ اذْكُرْ أَخا عادٍ « 4 » و مانند اين تا اين شبهت خواجهء انتقالى بسرمايهء نجات بغاة نكند كه كافر بدوزخ ابد بماند و گرچه خدايش برادر هود و صالح خواند ، و خارجى بدوزخ شود و گرچه عليش برادر خواند ، و « إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا » را چندانى منزلت باشد كه « ثُمَّ كَفَرُوا » « 5 » از دنبال نباشد ، هم‌چنين منزلت « اخواننا » هم‌سره بودى اگر « بغوا علينا » از دنبال

--> ( 1 ) - از احاديث قطعى و مسلم الصدور در ميان فريقين است . ( 2 ) - صدر دو آيه ؛ يكى آيهء 65 سورهء مباركهء أعراف ، و ديگرى آيهء 50 سورهء مباركهء هود . ( 3 ) - صدر دو آيه ؛ يكى آيهء 61 سورهء مباركهء هود ، و ديگرى آيهء 73 سورهء مباركهء اعراف . ( 4 ) - صدر آيهء 21 سورهء مباركهء احقاف . ( 5 ) - اشاره به اين آيهء مباركه است : « إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ ازْدادُوا كُفْراً لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِيَهْدِيَهُمْ سَبِيلًا ( آيهء 137 سورهء مباركهء نساء ) و نيز در سورهء منافقين فرموده : « ذلِكَ بِأَنَّهُمْ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا فَطُبِعَ عَلى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا يَفْقَهُونَ » ( آيهء 3 ) .